نابخشوده

هیچ می دانی چرا چون موج
در گریز از خویشتن پیوسته می کاهم ؟
زان که بر این پرده ی تاریک این خاموشی نزدیک
آنچه می خواهم نمی بینم
و آنچه می بینم نمی خواهم !

از بس که برکه با هر نسیم خرد به تردید افتاد

 ماه را

گم کرد

گفتم تو شيرين مني گفتا تو فرهادي مگر

گفتم خرابت مي شوم گفتا تو آبادي مگر

هرگاه که دلت میخواهد چراغ را خاموش کن

تاریکی ات را خواهم شناخت

و آن را دوست خواهم داشت...

هوای خانه چه دلگیر می شود گاهی
از این زمانه دلم سیر می شود گاهی
عقاب تیز پر دشت های استغنا
اسیر پنجه ی تقدیر می شود گاهی
صدای زمزمه ی عاشقان آزادی
فغان و ناله ی شب گیر می شود گاهی
نگاه مردم بی گانه در دل غربت
چشم خسته ی من تیر میشود گاهی

مبر ز موی سپیدم گمان به عمر دراز
جوان ز حادثه ای پیر می شود گاهی
بگو اگر چه به جایی نمیرسد فریــاد
كلام حق دم شمشیر می شود گاهی

بگیر دست مرا آشنای درد بگیر
مگو چنین و چنان دیر می شود گاهی
به سوی خویش مرا می كشد چه خون و چه خاك
محبت است كه زنجیر می شود گاهی

مبر ز موی سپیدم گمان به عمر دراز
جوان ز حادثه ای پیر می شود گاهی
بگو اگر چه به جایی نمیرسد فـریـــــاد
كلام حق دم شمشیر می شود گاهی

هوای خانه چه دلگیر می شود گاهی
از این زمانه دلم سیر می شود گاهی
به سوی خویش مرا می كشد چه خون و چه خاك
محبت است كه زنجیر می شود گاهی