خدايا
من در كلبه فقيرانه خود چيزي را دارم
كه تو در عرش كبريايي خود نداري!
من چون تويي دارم
و
تو چون خود نداري
...
"امام زینالعابدين(ع)"
پروردگارا!
به من آرامش ده
تا بپذیرم آنچه را که نمی توانم تغییر دهم.
دلیری ده
تا تغییر دهم آنچه را که می توانم تغییر دهم.
بینش ده
تا تفاوت این دو را بدانم.
مرا فهم ده
تا متوقّع نباشم که دنیا و مردم آن مطابق میل من رفتار کنند...
و اينک
باز همان جاده ست و باز همان راه بی سرانجام
اما انگار در سرابی دور ، سايه ای نقطه وار ، سبزی راه را خاکستری کرده
باور نداشتيمش
پرسيدمت باورش کنيم
گفتی بسپاريمش به دست باد
کاش همان روز باورش کرده بوديم
کاش زير رگبار آن انتظار نفس گير ، نشکسته بوديم
کاش دل به دريا زده بوديم و نقطه را باور کرده بوديم
و اينک تنها
از آن جادهء بی سرانجام
انتظاری سخت فرساينده به جای مانده
و ديگر هيچ
و هنوز نقطه هايی سرگردان
ميان کثرت و وحدت !
که اگر تنها بود
سال هايمان اين چنين مبهم و اميدوار و منتظر نمی گذشت
نقطه ها سپردندمان به دست نگاه ها
اما تعابيرمان متفاوت بود انگار
و نقطه ها رهايمان کردند در راهی که بی سرانجام بود
در جاده ای مه آلود ،
با رگه های نور ،
با سبز ملايم چشم نواز ،
با نسيمی که بوی تو را داشت و
موسيقی دل های بی تابمان را
و گمراهمان کرد تا بی سرانجامی
کاش نقطه را باور کرده بوديم.....
نقطه های پياپی یعنی که اميدی هست
گريزگاهی
معبری
مفری
ناگفته هايی ...
و همين اميد بود که گمراهمان کرد
که سپردمان به دستِ وهم ابر و رويای باران و سبکی برف ...
از ياد برده بوديم ، اما
آن نقطه
سرانجام روزی می آمد
همان نقطه که می خواستيم پايانمان نباشد
همان که پيوسته از مفهوم قاطعش می گريختيم
اما سر انجام روزی می آمد و ما را از آمدنش گريزی نبود
اشتباه از ما بود که وحدتش را به زور ستانديم و با کثرتش خود را به رويا سپرديم ....
[+] زندگی مثل یک چرخ است که بعضی از جاهایش سیمهایش زده بیرون و همینطور که میچرخد تن آدم را خراش میدهد...
[+] برای هر مردی بالاخره یک لحظه هایی پیش می آید که احساس میکند اشک توی چشمش جمع شده ....
دردمند بودن
و از تمام آدمهای دنیا
جدا
روی قله ای که در ته یک چاه است
فریاد کشیدن
و خنده مردم
که نمیدانی پایین قله اند
یا سر چاه...
و از تمام آدمهای دنیا
جدا
روی قله ای که در ته یک چاه است
فریاد کشیدن
و خنده مردم
که نمیدانی پایین قله اند
یا سر چاه...
من نابينائی آدميان را ديده ام
و توفيدن گردباد را بر عرصه پيکار،
من آسمان را ديده ام
و آدميان را سرگردان به مهی دود گونه فرو پوشيده،
مرا به ايمان ٫ ايمان نيست.
اگر اندوهگينت می کند بگو اندوهگينم.
حقيقت را بگو، نه لابه کن نه ستايش.
و توفيدن گردباد را بر عرصه پيکار،
من آسمان را ديده ام
و آدميان را سرگردان به مهی دود گونه فرو پوشيده،
مرا به ايمان ٫ ايمان نيست.
اگر اندوهگينت می کند بگو اندوهگينم.
حقيقت را بگو، نه لابه کن نه ستايش.
توان تحملت ار هست شکوه مکن.
به پرسش اگر پاسخ می گوئی پاسخی درخور بگوی.
در برابر رگبار گلوله اگر می ايستی مردانه بايست
که پيام ايمان و وفا به جز اين نيست!
