نابخشوده

خیال ماه ، و باران کویر دست خودم

چقدر آه بریسم ؟ شب و شکست خودم!

کنایه می زندم دم به دم همین ساعت

که خود نشانده امش من به پشت دست خودم

وشب کنار پنجره ها مات دیدنم هستی

هزار سال عقبتر، رها ز بست خودم !

به آن زمان که نداری به چشم من بنگر

چو ظهر جمعه ی تعطیل چشم مست خودم

کنار گوشه ی زندان پلنگ می گرید

وماه زمزمه دارد که : ناز شست خودم