نابخشوده

آمد

شاداب و بهار مانند با جامه اي سورمه اي رنگ

زيبا

جذاب

ديدني

با غروري سر شار از زيبايي، نگاه مي كرد

دوست داشت بخندد و خنديد

آمده بود تا فقط مرا مبهوت سازد

آمده بودم ، ايستاده بودم ، مبهوت و يخ زده

واي چه خنده اي ! كاش زمان همان جا از حركت مي ايستاد

آمده بود و بايد مي رفت

من هيچ حرفي نزده بودم

فقط سكوت از ما پذيرايي كرده بود

رفت.

چه فاجعه اي !!! من به چشماش نگاه نكردم!من هنوز چشماشو نديدم !

از درون تهي شدم از برون بي معني

در هر دو صورت مسخره!

او در مبهوت كردن استاد بود و من در مبهوت شدن...

عظمت و ژرفای تو را نمی شناسم
فقط میدانم
که معبوداین دل خسته هستی
و اگر دیده از من برگیری خواهم مرد!